ਆਕਸੀਕਰਨ ਅੰਕ, ਰੀਡੌਕਸ ਕਾਰਕ ਅਤੇ ਅਰਧ-ਅਭਿਕਿਰਿਆ ਨਾਲ ਸੰਤੁਲਨ

ਆਕਸੀਕਰਨ ਅੰਕ ਕੀ ਦਰਜ ਕਰਦਾ ਹੈ

ਆਕਸੀਕਰਨ ਅੰਕ ਉਹ ਚਾਰਜ ਹੈ ਜੋ ਕਿਸੇ ਪਰਮਾਣੂ ’ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਜੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਰਮਾਣੂਆਂ ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਹਰ ਬੰਧਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਇਨਿਕ ਹੁੰਦਾ, ਸਾਂਝੇ ਇਲੈਕਟ੍ਰੌਨ ਵਧੇਰੇ ਬਿਜਲਈ ਰਿਣਾਤਮਕ ਪਰਮਾਣੂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ; ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਪਰਮਾਣੂਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਸਾਂਝੇ ਇਲੈਕਟ੍ਰੌਨ ਬਰਾਬਰ ਵੰਡੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਇੱਕ ਰਸਮੀ ਗਿਣਤੀ ਹੈ, ਮਾਪਿਆ ਹੋਇਆ ਚਾਰਜ ਨਹੀਂ। ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਆਕਸੀਜਨ ਨੂੰ −2 ਅਤੇ ਹਰ ਹਾਈਡ੍ਰੋਜਨ ਨੂੰ +1 ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਅਸਲ ਅੰਸ਼ਕ ਚਾਰਜ ਬਹੁਤ ਛੋਟੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਆਕਸੀਕਰਨ ਆਕਸੀਕਰਨ ਅੰਕ ਦਾ ਵਧਣਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਲੈਕਟ੍ਰੌਨ ਗੁਆਉਣ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਪਚਾਇਣ ਆਕਸੀਕਰਨ ਅੰਕ ਦਾ ਘਟਣਾ ਹੈ, ਇਲੈਕਟ੍ਰੌਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਕ ਪ੍ਰਜਾਤੀ ਦੁਆਰਾ ਗੁਆਏ ਇਲੈਕਟ੍ਰੌਨ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਜਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੀਡੌਕਸ ਸਮੀਕਰਨ ਵਿੱਚ, ਆਕਸੀਕਰਨ ਅੰਕ ਦਾ ਕੁੱਲ ਵਾਧਾ ਕੁੱਲ ਕਮੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੰਤੁਲਿਤ ਕਰਨ ਦਾ ਹਰ ਢੰਗ ਇਸੇ ਬਰਾਬਰੀ ’ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੈ।

ਪਹਿਲ-ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਆਕਸੀਕਰਨ ਅੰਕ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਨਾ

ਸੂਚੀ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਨਿਯਮ ਲਾਗੂ ਕਰੋ। ਜਦੋਂ ਦੋ ਨਿਯਮ ਟਕਰਾਉਣ, ਤਾਂ ਉੱਪਰਲਾ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੂਤਰ ਦਾ ਆਖ਼ਰੀ ਅਣਜਾਣ ਪਰਮਾਣੂ ਅੰਤਰ ਦੁਆਰਾ ਲੱਭਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਡਾਈਹਾਈਡ੍ਰੋਜਨ ਫਾਸਫੇਟ ਆਇਨ, H₂PO₄⁻, ਲਈ: 2(+1) + P + 4(−2) = −1, ਇਸ ਲਈ P = +5। ਟੈਟ੍ਰਾਥਾਇਓਨੇਟ ਆਇਨ, S₄O₆²⁻, ਲਈ: 4S + 6(−2) = −2, ਇਸ ਲਈ ਚਾਰ ਗੰਧਕ ਪਰਮਾਣੂਆਂ ਦਾ ਕੁੱਲ +10 ਹੈ ਅਤੇ ਔਸਤ +2.5 ਹੈ। ਭਿੰਨਾਤਮਕ ਨਤੀਜੇ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕੋ ਤੱਤ ਦੇ ਪਰਮਾਣੂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ ਹਨ ਅਤੇ ਦੱਸੀ ਗਈ ਸੰਖਿਆ ਇੱਕ ਔਸਤ ਹੈ। ਮੈਗਨੇਟਾਈਟ, Fe₃O₄, ਦਾ ਔਸਤ +8/3 ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਦੋ Fe³⁺ ਪਿੱਛੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ Fe²⁺ ਹੈ।

• ਸ਼ੁੱਧ ਤੱਤ ਵਿੱਚ ਪਰਮਾਣੂ 0 ਹੁੰਦਾ ਹੈ (Fe, O₂, S₈)।
• ਇੱਕ-ਪਰਮਾਣੂਕ ਆਇਨ ਆਪਣੇ ਚਾਰਜ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ (Mg²⁺ ਲਈ +2, Br⁻ ਲਈ −1)।
• ਸੂਤਰ ਵਿਚਲੇ ਆਕਸੀਕਰਨ ਅੰਕਾਂ ਦਾ ਜੋੜ ਉਸ ਦੇ ਕੁੱਲ ਚਾਰਜ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
• ਫਲੋਰੀਨ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਯੌਗਿਕਾਂ ਵਿੱਚ −1 ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
• ਯੌਗਿਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮੂਹ 1 ਦੀਆਂ ਧਾਤਾਂ +1 ਅਤੇ ਸਮੂਹ 2 ਦੀਆਂ ਧਾਤਾਂ +2 ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
• ਹਾਈਡ੍ਰੋਜਨ ਅਧਾਤਾਂ ਨਾਲ +1 ਅਤੇ NaH ਵਰਗੇ ਧਾਤ ਹਾਈਡ੍ਰਾਈਡਾਂ ਵਿੱਚ −1 ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
• ਆਕਸੀਜਨ ਆਮ ਤੌਰ ’ਤੇ −2 ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਪਰਆਕਸਾਈਡਾਂ (H₂O₂) ਵਿੱਚ −1, ਸੁਪਰਆਕਸਾਈਡਾਂ (KO₂) ਵਿੱਚ −½, ਅਤੇ OF₂ ਵਿੱਚ +2।
• ਕਲੋਰੀਨ, ਬ੍ਰੋਮੀਨ ਅਤੇ ਆਇਓਡੀਨ ਆਮ ਤੌਰ ’ਤੇ −1 ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਸਿਵਾਏ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਕਸੀਜਨ ਜਾਂ ਹਲਕੀ ਹੈਲੋਜਨ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਣ।

ਆਕਸੀਕਰਨ ਕਾਰਕ ਅਤੇ ਅਪਚਾਇਣ ਕਾਰਕ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਣਾ

ਆਕਸੀਕਰਨ ਕਾਰਕ ਇਲੈਕਟ੍ਰੌਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਆਕਸੀਕਰਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਆਪ ਅਪਚਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਪਚਾਇਣ ਕਾਰਕ ਇਲੈਕਟ੍ਰੌਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪ ਆਕਸੀਕਰਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਪਰਮਾਣੂ ਦੀ ਥਾਂ ਪੂਰੀ ਪ੍ਰਜਾਤੀ ਦਾ ਨਾਮ ਲਓ।

2Fe²⁺(aq) + H₂O₂(aq) + 2H⁺(aq) → 2Fe³⁺(aq) + 2H₂O(l) ’ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰੋ। ਆਇਰਨ +2 ਤੋਂ +3 ਤੱਕ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ Fe²⁺ ਦਾ ਆਕਸੀਕਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਅਪਚਾਇਣ ਕਾਰਕ ਹੈ। ਆਕਸੀਜਨ ਪਰਆਕਸਾਈਡ ਵਿੱਚ −1 ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ −2 ਤੱਕ ਘਟਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ H₂O₂ ਦਾ ਅਪਚਾਇਣ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਆਕਸੀਕਰਨ ਕਾਰਕ ਹੈ। ਹਾਈਡ੍ਰੋਜਨ ਸਾਰੀ ਅਭਿਕਿਰਿਆ ਦੌਰਾਨ +1 ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਦੋ ਆਇਰਨ ਆਇਨ ਹਰ ਇੱਕ ਇੱਕ ਇਲੈਕਟ੍ਰੌਨ ਗੁਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੋ ਪਰਆਕਸਾਈਡ ਆਕਸੀਜਨ ਪਰਮਾਣੂ ਹਰ ਇੱਕ ਇੱਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਦੋ ਇਲੈਕਟ੍ਰੌਨ ਗੁਆਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੋ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਇੱਕ ਪ੍ਰਜਾਤੀ ਦੋਵੇਂ ਭੂਮਿਕਾਵਾਂ ਨਿਭਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। Cl₂ + 2OH⁻ → Cl⁻ + ClO⁻ + H₂O ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਕਲੋਰੀਨ ਪਰਮਾਣੂ 0 ਤੋਂ −1 ਅਤੇ ਦੂਜਾ 0 ਤੋਂ +1 ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਸ਼ਮਾਨੁਪਾਤਨ ਹੈ, ਅਤੇ Cl₂ ਆਕਸੀਕਰਨ ਕਾਰਕ ਵੀ ਹੈ ਅਤੇ ਅਪਚਾਇਣ ਕਾਰਕ ਵੀ।

ਤੇਜ਼ਾਬੀ ਘੋਲ ਵਿੱਚ ਅਰਧ-ਅਭਿਕਿਰਿਆ ਨਾਲ ਸੰਤੁਲਨ

ਆਕਸੀਕਰਨ ਨੂੰ ਅਪਚਾਇਣ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰਨ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਇਲੈਕਟ੍ਰੌਨ ਤਬਾਦਲੇ ਨੂੰ ਵੱਖਰੇ ਤੌਰ ’ਤੇ ਸੰਤੁਲਿਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਫਿਰ ਦੋਵਾਂ ਅੱਧਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋੜ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਇਲੈਕਟ੍ਰੌਨ ਕੱਟ ਜਾਣ। ਪਾਣੀ ਆਕਸੀਜਨ ਪਰਮਾਣੂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ H⁺ ਹਾਈਡ੍ਰੋਜਨ ਪਰਮਾਣੂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਜ਼ਾਬੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਪ੍ਰਜਾਤੀਆਂ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਹੱਲ ਕੀਤੀ ਉਦਾਹਰਨ 1। ਤੇਜ਼ਾਬ ਵਿੱਚ, ਡਾਈਕਰੋਮੇਟ ਨਾਈਟ੍ਰਾਈਟ ਦਾ ਆਕਸੀਕਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ: Cr₂O₇²⁻ + NO₂⁻ → Cr³⁺ + NO₃⁻। ਕਰੋਮੀਅਮ +6 ਤੋਂ +3 ਅਤੇ ਨਾਈਟ੍ਰੋਜਨ +3 ਤੋਂ +5 ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਕਸੀਕਰਨ ਅੱਧ: NO₂⁻ + H₂O → NO₃⁻ + 2H⁺ + 2e⁻, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਾਰਜ −1 ਨਾਲ। ਅਪਚਾਇਣ ਅੱਧ: Cr₂O₇²⁻ + 14H⁺ + 6e⁻ → 2Cr³⁺ + 7H₂O, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਾਰਜ +6 ਨਾਲ। ਛੇ ਇਲੈਕਟ੍ਰੌਨ ਦੋ ਕਰੋਮੀਅਮ ਪਰਮਾਣੂਆਂ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਹਰ ਇੱਕ ਤਿੰਨ ਇਕਾਈਆਂ ਨਾਲ ਬਦਲਦਾ ਹੈ।

ਆਕਸੀਕਰਨ ਅੱਧ ਨੂੰ 3 ਨਾਲ ਗੁਣਾ ਕਰੋ ਤਾਂ ਜੋ ਦੋਵਾਂ ਅੱਧਾਂ ਵਿੱਚ 6e⁻ ਹੋਣ, ਫਿਰ ਜੋੜੋ: Cr₂O₇²⁻ + 14H⁺ + 3NO₂⁻ + 3H₂O → 2Cr³⁺ + 7H₂O + 3NO₃⁻ + 6H⁺। ਹਰ ਪਾਸਿਓਂ 6H⁺ ਅਤੇ 3H₂O ਕੱਟ ਦਿਓ: Cr₂O₇²⁻ + 8H⁺ + 3NO₂⁻ → 2Cr³⁺ + 3NO₃⁻ + 4H₂O। ਜਾਂਚ: Cr 2 ਅਤੇ 2; N 3 ਅਤੇ 3; O 7 + 6 = 13 ਅਤੇ 9 + 4 = 13; H 8 ਅਤੇ 8; ਚਾਰਜ −2 + 8 − 3 = +3 ਅਤੇ +6 − 3 = +3।

• ਮੁੱਢਲੀ ਸਮੀਕਰਨ ਨੂੰ ਆਕਸੀਕਰਨ ਅੱਧ ਅਤੇ ਅਪਚਾਇਣ ਅੱਧ ਵਿੱਚ ਵੰਡੋ।
• O ਅਤੇ H ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹਰ ਤੱਤ ਨੂੰ ਸੰਤੁਲਿਤ ਕਰੋ।
• H₂O ਜੋੜ ਕੇ O ਨੂੰ ਸੰਤੁਲਿਤ ਕਰੋ, ਫਿਰ H⁺ ਜੋੜ ਕੇ H ਨੂੰ ਸੰਤੁਲਿਤ ਕਰੋ।
• ਵਧੇਰੇ ਧਨਾਤਮਕ ਪਾਸੇ ਇਲੈਕਟ੍ਰੌਨ ਜੋੜ ਕੇ ਚਾਰਜ ਨੂੰ ਸੰਤੁਲਿਤ ਕਰੋ।
• ਅੱਧਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾ ਕਰੋ ਕਿ ਇਲੈਕਟ੍ਰੌਨ ਮੇਲ ਖਾਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜੋ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਜੋ ਵੀ ਹੋਵੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿਓ।
• ਪਰਮਾਣੂਆਂ ਅਤੇ ਚਾਰਜ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਪੱਕਾ ਕਰੋ ਕਿ ਕੋਈ ਇਲੈਕਟ੍ਰੌਨ ਨਹੀਂ ਬਚਿਆ।

ਵਿਧੀ ਨੂੰ ਖਾਰੇ ਘੋਲ ਲਈ ਬਦਲਣਾ

ਖਾਰੇ ਘੋਲ ਵਿੱਚ OH⁻ ਬਹੁਤਾਤ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅੰਤਿਮ ਸਮੀਕਰਨ ਵਿੱਚ H⁺ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਲਿਤ ਕਰੋ ਜਿਵੇਂ ਘੋਲ ਤੇਜ਼ਾਬੀ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਇੰਨਾ OH⁻ ਜੋੜੋ ਕਿ ਹਰ H⁺ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਵੇ। ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਇੱਕੋ ਪ੍ਰਜਾਤੀ ਜੋੜਨ ਨਾਲ ਸਮੀਕਰਨ ਸੰਤੁਲਿਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।

ਹੱਲ ਕੀਤੀ ਉਦਾਹਰਨ 2। ਹਾਈਪੋਕਲੋਰਾਈਟ ਖਾਰ ਵਿੱਚ ਕਰੋਮੀਅਮ(III) ਹਾਈਡ੍ਰੋਕਸਾਈਡ ਦਾ ਆਕਸੀਕਰਨ ਕਰਕੇ ਕਰੋਮੇਟ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ: Cr(OH)₃ + ClO⁻ → CrO₄²⁻ + Cl⁻। ਕਰੋਮੀਅਮ +3 ਤੋਂ +6 ਅਤੇ ਕਲੋਰੀਨ +1 ਤੋਂ −1 ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਆਕਸੀਕਰਨ ਅੱਧ: Cr(OH)₃ + H₂O → CrO₄²⁻ + 5H⁺ + 3e⁻। ਅਪਚਾਇਣ ਅੱਧ: ClO⁻ + 2H⁺ + 2e⁻ → Cl⁻ + H₂O। 3 ਅਤੇ 2 ਦਾ ਲਘੂਤਮ ਸਾਂਝਾ ਗੁਣਜ 6 ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਪਹਿਲੇ ਅੱਧ ਨੂੰ ਦੁੱਗਣਾ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਕਰੋ।

ਜੋੜਨ ਅਤੇ ਕੱਟਣ ਨਾਲ 2Cr(OH)₃ + 3ClO⁻ → 2CrO₄²⁻ + 3Cl⁻ + 4H⁺ + H₂O ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ 4OH⁻ ਜੋੜੋ; ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ 4H⁺ + 4OH⁻ ਬਦਲ ਕੇ 4H₂O ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੰਤਿਮ: 2Cr(OH)₃(s) + 3ClO⁻(aq) + 4OH⁻(aq) → 2CrO₄²⁻(aq) + 3Cl⁻(aq) + 5H₂O(l)। ਜਾਂਚ: Cr 2 ਅਤੇ 2; Cl 3 ਅਤੇ 3; O 6 + 3 + 4 = 13 ਅਤੇ 8 + 5 = 13; H 6 + 4 = 10 ਅਤੇ 10; ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਾਰਜ −7।

ਰੀਡੌਕਸ ਦੇ ਲੇਖੇ-ਜੋਖੇ ਵਿੱਚ ਆਮ ਗ਼ਲਤੀਆਂ

ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਰੀਡੌਕਸ ਗ਼ਲਤੀਆਂ ਲੇਖੇ-ਜੋਖੇ ਦੀਆਂ ਗ਼ਲਤੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਦੀ ਇੱਕ ਖ਼ਾਸ ਜਾਂਚ ਹੈ।

ਅੰਤਿਮ ਪਰਖ ਵਜੋਂ, ਸਿਰਫ਼ ਆਕਸੀਕਰਨ ਅੰਕਾਂ ਨਾਲ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰੋ ਕਿ ਗੁਆਏ ਇਲੈਕਟ੍ਰੌਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ ਇਲੈਕਟ੍ਰੌਨਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ। ਹੱਲ ਕੀਤੀ ਉਦਾਹਰਨ 2 ਵਿੱਚ, ਦੋ ਕਰੋਮੀਅਮ ਪਰਮਾਣੂ ਹਰ ਇੱਕ 3 ਇਲੈਕਟ੍ਰੌਨ ਗੁਆਉਂਦਾ ਹੈ (ਕੁੱਲ 6) ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਕਲੋਰੀਨ ਪਰਮਾਣੂ ਹਰ ਇੱਕ 2 ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ (ਇਹ ਵੀ 6)।

• ਕਿਸੇ ਪਰਮਾਣੂ ਨੂੰ ਕਾਰਕ ਦੱਸਣਾ: ਇਹ ਲਿਖੋ ਕਿ Cr₂O₇²⁻ ਆਕਸੀਕਰਨ ਕਾਰਕ ਹੈ, ਕਰੋਮੀਅਮ ਨਹੀਂ।
• ਹਰ ਪਰਮਾਣੂ ਦੀ ਤਬਦੀਲੀ ਗਿਣਨਾ ਪਰ ਹਰ ਸੂਤਰ ਦੀ ਨਹੀਂ: Cr₂O₇²⁻ → 2Cr³⁺ ਵਿੱਚ 6 ਇਲੈਕਟ੍ਰੌਨ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, 3 ਨਹੀਂ।
• ਇਲੈਕਟ੍ਰੌਨਾਂ ਨੂੰ ਗ਼ਲਤ ਪਾਸੇ ਰੱਖਣਾ: ਉਹ ਆਕਸੀਕਰਨ ਅੱਧ ਵਿੱਚ ਉਤਪਾਦ ਅਤੇ ਅਪਚਾਇਣ ਅੱਧ ਵਿੱਚ ਅਭਿਕਾਰਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਚਾਰਜ ਦੀ ਜਾਂਚ ਫੇਲ੍ਹ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਥੇ ਦੇਖੋ।
• ਆਕਸੀਜਨ ਨੂੰ H₂O ਦੀ ਥਾਂ O, O₂ ਜਾਂ O²⁻ ਨਾਲ ਸੰਤੁਲਿਤ ਕਰਨਾ। ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮੁਕਤ ਆਕਸਾਈਡ ਆਇਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
• ਖਾਰੇ ਘੋਲ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ H⁺ ਛੱਡ ਦੇਣਾ, ਜਾਂ OH⁻ ਜੋੜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਾਣੀ ਕੱਟਣਾ ਭੁੱਲ ਜਾਣਾ।
• ਇਹ ਮੰਨ ਲੈਣਾ ਕਿ ਆਕਸੀਜਨ ਹਮੇਸ਼ਾ −2 ਹੁੰਦੀ ਹੈ: ਪਰਆਕਸਾਈਡਾਂ, ਸੁਪਰਆਕਸਾਈਡਾਂ ਅਤੇ O–F ਬੰਧਨਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰੋ।
• ਚਿੰਨ੍ਹ-ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਨੂੰ ਰਲਾਉਣਾ: ਆਕਸੀਕਰਨ ਅੰਕ ਪਹਿਲਾਂ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਲਿਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ (+3); ਆਇਨ ਦਾ ਚਾਰਜ ਪਹਿਲਾਂ ਸੰਖਿਆ ਨਾਲ ਲਿਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ (3+)।