ການຮຽນຮູ້ແບບປັບຕົວເຮັດວຽກຈິງແນວໃດ

ລະບົບເລີ່ມດ້ວຍແຜນທີ່ຊົ່ວຄາວ

ຜູ້ຮຽນເລີ່ມດ້ວຍເປົ້າໝາຍ ເຊັ່ນ ເຂົ້າໃຈຊີວະເຄມີເບື້ອງຕົ້ນ, ກະກຽມສຳລັບວິຊາແຄວຄູລັສ, ຫຼື ແກ້ໄຂຄວາມຮູ້ພື້ນຖານທີ່ອ່ອນ. Robotutor ປ່ຽນເປົ້າໝາຍນັ້ນເປັນແຜນເລີ່ມຕົ້ນທີ່ປະກອບດ້ວຍແນວຄິດ ແລະ ຄວາມສຳພັນ. ແຜນນີ້ເປັນສົມມຸດຕິຖານກ່ຽວກັບເສັ້ນທາງທີ່ມີປະໂຫຍດ, ບໍ່ແມ່ນຄຳສັນຍາວ່າທຸກແນວຄິດຖືກຈັດລຳດັບຖືກຕ້ອງໃນຄັ້ງທຳອິດ.

ຄວາມສຳພັນຂອງຄວາມຮູ້ພື້ນຖານສຳຄັນ ເພາະຄຳຕອບທີ່ຜິດອາດມາຈາກຫົວຂໍ້ປັດຈຸບັນ ຫຼື ຈາກພື້ນຖານທີ່ຂາດໄປ. ຕົວຢ່າງ, ການສັບສົນລະຫວ່າງການຍັບຢັ້ງແບບແຂ່ງຂັນ ແລະ ແບບບໍ່ແຂ່ງຂັນ ອາດສະທ້ອນເຖິງຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ອ່ອນກ່ຽວກັບການຈັບຕົວຂອງເອນໄຊມ໌, ການຕີຄວາມກຣາຟ, ຫຼື ຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງຄວາມສຳພັນ ແລະ ອັດຕາປະຕິກິລິຍາສູງສຸດ. ລະບົບທີ່ມີປະໂຫຍດຕ້ອງສາມາດຍ້າຍໄປຂ້າງ ຫຼື ຖອຍຫຼັງໄດ້ ແທນທີ່ຈະເສີບລາຍການຖັດໄປໃນບົດທີ່ກຳນົດຕາຍຕົວ.

ຄຳຕອບໜຶ່ງກາຍເປັນຫຼັກຖານຫຼາຍປະເພດ

ຄຳຕອບສຸດທ້າຍເປັນພຽງໜຶ່ງສັນຍານ. ຄຳອະທິບາຍ, ຄວາມໝັ້ນໃຈ, ຄຳສັບ, ຂັ້ນຕອນການຄຳນວນ, ແລະ ການຕອບຄຳຖາມຕໍ່ເນື່ອງສາມາດເປີດເຜີຍວ່າຜູ້ຮຽນເຂົ້າໃຈກົນໄກ ຫຼື ພຽງແຕ່ຈື່ວະລີທີ່ຄຸ້ນເຄີຍໄດ້. ຄຳຕອບທີ່ຖືກຢ່າງໝັ້ນໃຈພ້ອມຄຳອະທິບາຍທີ່ສອດຄ່ອງບໍ່ຄວນຖືກປະຕິບັດຄືກັບການເດົາຖືກ.

Robotutor ໃຊ້ຫຼັກຖານນີ້ເພື່ອອັບເດດການປະມານຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ປັບປ່ຽນໄດ້. ການປະມານຄວນມີຄວາມໝັ້ນໃຈຫຼາຍຂຶ້ນຈາກການສາທິດຊ້ຳໆທີ່ຫຼາກຫຼາຍ ແທນທີ່ຈະຫຼັງຈາກສຳເລັດເທື່ອດຽວ. ເມື່ອຄຳຕອບກຳກວມ, ບາດກ້າວຖັດໄປທີ່ປອດໄພກວ່າມັກເປັນຄຳຖາມວິນິດໄສທີ່ແຍກສອງການຕີຄວາມທີ່ເປັນໄປໄດ້ອອກຈາກກັນ.

• ຄວາມຖືກຕ້ອງ: ບົດສະຫຼຸບມີຫຼັກຖານຮອງຮັບບໍ?
• ການໃຫ້ເຫດຜົນ: ມີຂັ້ນຕອນທີ່ຈຳເປັນ ຫຼື ຄວາມເຊື່ອມໂຍງເຊີງສາເຫດບໍ?
• ຄວາມໝັ້ນໃຈ: ຄວາມແນ່ໃຈສອດຄ່ອງກັບຄຸນນະພາບຂອງຄຳອະທິບາຍບໍ?
• ການຖ່າຍທອດ: ຜູ້ຮຽນສາມາດນຳໃຊ້ແນວຄິດເມື່ອລາຍລະອຽດພື້ນຜິວປ່ຽນໄປບໍ?
• ຄວາມເປັນປັດຈຸບັນ: ແນວຄິດຍັງຖືກດຶງກັບມາໄດ້ຢູ່ຫຼັງຈາກເວລາຜ່ານໄປບໍ?

ຕົວຢ່າງທີ່ເຮັດໃຫ້ເບິ່ງ: ການສັງເຄາະແສງ

ສົມມຸດວ່າຜູ້ຮຽນເວົ້າວ່າພືດທີ່ບໍ່ມີຄາບອນໄດອອກໄຊບໍ່ສາມາດສັງເຄາະແສງໄດ້ ເພາະບໍ່ສາມາດດູດຊຶມແສງໄດ້. ຄຳຕອບໄປເຖິງຜົນໂດຍລວມທີ່ຖືກຕ້ອງ ແຕ່ລະບຸຄວາມລົ້ມເຫຼວໃຫ້ກົນໄກທີ່ຜິດ. ຕົວໃຫ້ຄະແນນແບບສອງທາງອາດໝາຍວ່າຜິດແລ້ວຜ່ານໄປ. ຄູແບບປັບຕົວຄວນລະບຸວ່າຜູ້ຮຽນໄດ້ປະສົມປະຕິກິລິຍາແສງເຂົ້າກັບການຕຶງຄາບອນ.

ຄຳຖາມຕໍ່ເນື່ອງທີ່ມີປະສິດທິຜົນບໍ່ແມ່ນຄຳຖາມນິຍາມອີກຂໍ້. ມັນອາດຖາມວ່າປະຕິກິລິຍາໃດສາມາດດຳເນີນຕໍ່ໄປໄດ້ຊົ່ວຄາວໃນແສງສະຫວ່າງ, ຄາບອນໄດອອກໄຊໃຫ້ຫຍັງແກ່ວົງຈອນຄາລວິນ, ແລະ ເປັນຫຍັງ ATP ແລະ NADPH ພຽງຢ່າງດຽວຈຶ່ງບໍ່ສາມາດໃຫ້ຄາບອນເພື່ອສ້າງນ້ຳຕານໄດ້. ເປົ້າໝາຍແມ່ນເພື່ອເປີດເຜີຍເສັ້ນແບ່ງລະຫວ່າງສອງຂະບວນການທີ່ເຊື່ອມໂຍງກັນ. ຖ້າຜູ້ຮຽນອະທິບາຍການແຍກນັ້ນໃນສະຖານະການທີ່ປ່ຽນໄປ, ລະບົບກໍມີຫຼັກຖານທີ່ດີກວ່າທີ່ໄດ້ຈາກຄຳຕອບທຳອິດ.

ໃຊ້ຄຳຕິຊົມເປັນການວິນິດໄສ, ບໍ່ແມ່ນຄຳຕັດສິນ

ຫຼັງແຕ່ລະເຊດຊັນ, ໃຫ້ບັນທຶກຮູບແບບຂໍ້ຜິດພາດທີ່ເກີດຊ້ຳໜຶ່ງຢ່າງ ແທນທີ່ຈະເກັບທຸກການແກ້ໄຂ. ຕົວຢ່າງລວມມີການຂ້າມການແປງຫົວໜ່ວຍ, ການຖືວ່າຄວາມສຳພັນເປັນສາເຫດ, ຫຼື ການບອກກົດໂດຍບໍ່ນຳໃຊ້ເງື່ອນໄຂຂອງມັນ. ຈັບຄູ່ຮູບແບບນັ້ນກັບການກະທຳໜຶ່ງຢ່າງທີ່ທົດສອບໄດ້ໃນເຊດຊັນຖັດໄປ.

ກັບມາຫາແນວຄິດດຽວກັນຫຼັງຈາກຜ່ານໄປໄລຍະໜຶ່ງ ແລະ ໃນຮູບແບບທີ່ຕ່າງອອກໄປ. ລາຍການຈັບຄູ່ສາມາດກວດຄວາມແຕກຕ່າງ, ຄຳອະທິບາຍສັ້ນໆສາມາດທົດສອບໂຄງສ້າງເຊີງສາເຫດ, ແລະ ຄຳຖາມນຳໃຊ້ສາມາດທົດສອບການຖ່າຍທອດ. ການເຮັດຊ້ຳມີປະໂຫຍດເມື່ອຜູ້ຮຽນຕ້ອງດຶງ ແລະ ສ້າງແນວຄິດຄືນໃໝ່; ການເຮັດຊ້ຳດ້ວຍຖ້ອຍຄຳເດີມອາດສ້າງຄວາມຄຸ້ນເຄີຍໂດຍບໍ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ຄົງທົນ.

• ເອີ້ນຊື່ຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດດ້ວຍພາສາທຳມະດາ.
• ເລືອກການນຳສະເໜີ ຫຼື ຕົວຢ່າງແກ້ໄຂໜຶ່ງຢ່າງ.
• ກວດຄືນພາຍໃນໜຶ່ງຫາສອງມື້, ແລ້ວກວດອີກຫຼັງຈາກຊ່ວງທີ່ຍາວຂຶ້ນ.
• ຍົກລະດັບໄປຫາຜູ້ສອນ ຫຼື ແຫຼ່ງຕົ້ນຕໍເມື່ອຄຳຕິຊົມຍັງບໍ່ສອດຄ່ອງກັນ.

ສິ່ງທີ່ອາດຜິດພາດ

ພຶດຕິກຳແບບປັບຕົວອາດລົ້ມເຫຼວເມື່ອຄຳຖາມບໍ່ຊັດເຈນ, ໂມເດວອ່ານຄຳອະທິບາຍທີ່ຖືກຕ້ອງຜິດ, ກຣາຟແນວຄິດບໍ່ຄົບຖ້ວນ, ຫຼື ເປົ້າໝາຍຂອງຜູ້ຮຽນກວ້າງເກີນໄປ. ລະບົບທີ່ປັບຕົວຢ່າງໝັ້ນໃຈຈາກຫຼັກຖານທີ່ບໍ່ດີອາດສ້າງເສັ້ນທາງທີ່ຮ້າຍກວ່າໃບງານທີ່ຄົງທີ່. ນັ້ນຄືເຫດຜົນທີ່ການຄວບຄຸມຄຳຕິຊົມ, ຄຳຖາມທີ່ບັນທຶກໄວ້, ການປະເມີນທີ່ທົດສອບຊ້ຳໄດ້, ແລະ ຂໍ້ຈຳກັດທີ່ເຫັນໄດ້ຈຶ່ງສຳຄັນ.

ຜູ້ຮຽນຄວນທ້າທາຍຄຳຕິຊົມທີ່ຂັດກັບສື່ການຮຽນຂອງວິຊາທີ່ເຊື່ອຖືໄດ້ ແລະ ບໍ່ຄວນຖືວ່າຄ່າປະມານຄວາມຊຳນານເປັນຄະແນນທາງການ. ຜູ້ສອນຄວນໃຊ້ສັນຍານເພື່ອສ້າງສົມມຸດຕິຖານກ່ຽວກັບຊ່ອງຫວ່າງ, ແລ້ວຢືນຢັນດ້ວຍການສົນທະນາ ຫຼື ວຽກເພີ່ມເຕີມກ່ອນຕັດສິນໃຈທີ່ມີຜົນສຳຄັນ.