Benaming van chemiese verbindings: ioniese, molekulêre, sure en hidrate

Die benamingstelsel uit die formule kies

Kyk wat die formule bevat voordat jy dit probeer noem. Ioniese verbindings word deur ladings saamgehou, dus rapporteer hul name die ione en laat die telling aan ladingsbalans oor. Molekulêre verbindings het geen ioniese ladings om te balanseer nie, dus moet hul name die getal van elke atoom met Griekse voorvoegsels aandui. Sure het hul eie name omdat hulle volgens hoe hulle in water optree benoem word.

Lees elke formule deur die kontrolelys hieronder, in volgorde, en stop by die eerste ooreenkoms.

• Formule gevolg deur 'n kolpunt en water, soos ·5H₂O: 'n hidraat. Noem die verbinding, voeg dan die hidraatterm by.
• Formule wat met H begin en as 'n waterige oplossing, (aq), geskryf is: 'n suur.
• 'n Metaal, of die ammoniumioon NH₄⁺, gekombineer met nie-metale: 'n ioniese verbinding.
• Slegs nie-metale, sonder ammonium: 'n molekulêre verbinding wat met voorvoegsels benoem word.

Ioniese name en Stock-getalle vir veranderlike ladings

Noem die katioon eerste, dan die anioon. 'n Monoatomiese katioon behou die elementnaam (natrium, kalsium), en 'n monoatomiese anioon neem die stam van die elementnaam plus -ied (chloried, oksied, nitried). Ioniese name gebruik nooit voorvoegsels soos di- of tri- om die ione te tel nie; die onderskrifte volg uit die ladings, dus sou dit oorbodig wees om hulle te noem.

Baie metale, veral oorgangsmetale en tin en lood, vorm meer as een katioon. Vir hierdie plaas die Stock-stelsel die metaal se oksidasiegetal, wat vir 'n monoatomiese katioon gelyk is aan sy lading, in Romeinse syfers tussen hakies: yster(II) is Fe²⁺ en yster(III) is Fe³⁺. Metale met net een algemene lading kry nie 'n syfer nie: groep 1-metale (+1), groep 2-metale (+2), aluminium (+3), sink (+2) en silwer (+1).

Uitgewerkte voorbeeld: noem Co₃(PO₄)₂. Fosfaat is PO₄³⁻, dus dra twee fosfate 2 × (−3) = −6. Die drie kobaltione moet in totaal +6 wees, dus is elkeen +6 ÷ 3 = +2. Die naam is kobalt(II)fosfaat. Let op dat die Romeinse syfer die lading van een ioon is, nie die onderskrif nie.

Uitgewerkte voorbeeld in die omgekeerde rigting: skryf die formule van tin(IV)sulfied. Tin(IV) is Sn⁴⁺ en sulfied is S²⁻. Die kleinste heelgetalverhouding wat lading balanseer is een Sn⁴⁺ vir elke twee S²⁻, aangesien +4 + 2(−2) = 0. Die formule is SnS₂.

Poliatomiese ione en die -aat/-iet-patroon

'n Poliatomiese ioon is 'n groep kovalent gebinde atome met 'n algehele lading. Dit behou sy naam en formule as 'n eenheid binne 'n ioniese verbinding. Wanneer 'n formule meer as een kopie van 'n poliatomiese ioon benodig, sluit dit in hakies in voor die onderskrif: kalsiumnitraat is Ca(NO₃)₂, nie CaNO₃₂ nie.

Baie oksianione kom in families voor. Die -aat-ioon het een suurstof meer as die -iet-ioon met dieselfde lading: sulfaat is SO₄²⁻ en sulfiet is SO₃²⁻. Vir die chloorfamilie voeg per- een suurstof meer by as -aat, en hipo- verwyder een meer as -iet. Die byvoeging van H⁺ by 'n anioon maak sy lading een eenheid minder negatief en voeg waterstof by die naam. Die lys hieronder dek die ione wat die meeste algemene chemiekursusse verwag jy moet ken.

• Ammonium NH₄⁺, hidroksied OH⁻, sianied CN⁻, peroksied O₂²⁻, asetaat CH₃COO⁻.
• Nitraat NO₃⁻, nitriet NO₂⁻; sulfaat SO₄²⁻, sulfiet SO₃²⁻, waterstofsulfaat HSO₄⁻.
• Karbonaat CO₃²⁻, waterstofkarbonaat HCO₃⁻; fosfaat PO₄³⁻, waterstoffosfaat HPO₄²⁻, diwaterstoffosfaat H₂PO₄⁻.
• Perchloraat ClO₄⁻, chloraat ClO₃⁻, chloriet ClO₂⁻, hipochloriet ClO⁻ (broom- en jodiumoksianione word op dieselfde manier benoem).
• Permanganaat MnO₄⁻, chromaat CrO₄²⁻, dichromaat Cr₂O₇²⁻.

Voorvoegsels vir binêre molekulêre verbindings

Vir 'n verbinding van twee nie-metale word die element verder links in die periodieke tabel gewoonlik eerste genoem; as albei in dieselfde groep is, kom die laer een eerste. Die tweede element kry die -ied-einde. Tradisionele name vir sommige verbindings van suurstof met chloor, broom en jodium breek hierdie patroon deur die halogeen eerste te noem, soos in dichloormonoksied, Cl₂O; die IUPAC-aanbevelings van 2005 verwyder hierdie uitsondering en noem dieselfde verbinding suurstofdichloried, OCl₂.

Griekse voorvoegsels gee die getal van elke atoom: mono- (1), di- (2), tri- (3), tetra- (4), penta- (5), heksa- (6), hepta- (7), okta- (8), nona- (9) en deka- (10). Mono- word nooit op die eerste element gebruik nie. Die meeste handboeke laat die slot-a of -o van 'n voorvoegsel voor oksied weg, wat monoksied en pentoksied gee; die IUPAC-aanbevelings van 2005 behou die vokaal behalwe in monoksied, dus sal jy ook name soos distikstofpentaoksied sien.

Uitgewerkte voorbeeld: noem P₄S₁₀. Albei elemente is nie-metale, dus gebruik voorvoegsels. Fosfor is verder links, dus kom dit eerste: tetrafosfor. Swael kry deka- en die -ied-einde: dekasulfied. Die naam is tetrafosfordekasulfied. In die ander rigting is distikstoftrioksied N₂O₃. Sommige molekulêre verbindings is byna slegs onder gewone name bekend, soos water, ammoniak en metaan.

Suurname uit hul anione

'n Suur se naam word afgelei van die anioon wat oorbly nadat die waterstofione verwyder is. As die anioon op -ied eindig, word die suur hidro- + stam + -suur genoem: HBr(aq) is hidrobroomsuur. Sonder water teenwoordig is HBr 'n molekulêre gas genaamd waterstofbromied; die suurnaam beskryf die waterige oplossing.

Vir oksiësure, verander -aat na -suur en -iet na -igsuur, en behou enige per- of hipo-voorvoegsel. Oksiësuurname neem nooit die hidro--voorvoegsel nie. Nitraat gee salpetersuur, HNO₃; nitriet gee salpeterigsuur, HNO₂; sulfaat gee swaelsuur, H₂SO₄; fosfaat gee fosforsuur, H₃PO₄.

Uitgewerkte voorbeeld: noem HIO₃ en skryf die formule van hipobromigsuur. Die verwydering van H⁺ uit HIO₃ laat IO₃⁻, jodaat, per analogie met chloraat. Die -aat-einde word -suur, dus is die suur joodsuur. Vir hipobromigsuur wys die -igsuur-einde en hipo--voorvoegsel na hipobromiet, BrO⁻. Een H⁺ balanseer een negatiewe lading, dus is die formule HBrO.

Hidrate: name, formules en persentasie water

'n Hidraat is 'n vaste stof, gewoonlik 'n ioniese verbinding, met watermolekule in 'n vaste verhouding in sy kristal ingebou. Die formule wys die water ná 'n gesentreerde kolpunt, en die naam voeg 'n voorvoegsel by die woord hidraat: CoCl₂·6H₂O is kobalt(II)chloriedheksahidraat. Verhitting van 'n hidraat kan die water uitdryf en die watervrye verbinding laat.

Uitgewerkte voorbeeld: persentasie water in CoCl₂·6H₂O. Gebruik IUPAC-standaardatoomgewigte afgerond tot twee desimale plekke: Co 58.93, Cl 35.45, H 1.01 en O 16.00 g/mol. Die molêre massa van CoCl₂ is 58.93 + 2(35.45) = 129.83 g/mol. Water is 2(1.01) + 16.00 = 18.02 g/mol, dus is ses waters 6 × 18.02 = 108.12 g/mol. Die hidraat se molêre massa is 129.83 + 108.12 = 237.95 g/mol, en die massapersentasie water is (108.12 ÷ 237.95) × 100% = 45.44%.

Dieselfde verhouding voorspel wat verhitting moet laat. As 3.500 g van die hidraat al sy water verloor, is die watervrye CoCl₂ wat oorbly 3.500 g × (129.83 ÷ 237.95) = 1.910 g, en die water wat uitgedryf is, is 3.500 g − 1.910 g = 1.590 g. Vier beduidende syfers is geregverdig omdat die monstermassa en elke molêre massa minstens vier dra.

Benamingsfoute wat die formule verander

'n Verkeerde naam is 'n verkeerde stof, dus behandel elke naam as 'n formule wat jy kan nagaan. Nadat jy 'n ioniese verbinding benoem het, herbou die formule uit jou naam en bevestig dat die positiewe en negatiewe ladings tot nul optel. Nadat jy 'n molekulêre verbinding benoem het, bevestig dat elke voorvoegsel by 'n onderskrif pas.

Die volgende foute is die eerstes om voor te soek.

• Voorvoegsels in ioniese name gebruik, soos om MgCl₂ magnesiumdichloried te noem. Die korrekte naam is magnesiumchloried.
• Die Romeinse syfer as 'n onderskrif lees. Yster(III)oksied is Fe₂O₃, nie Fe₃O nie.
• Die syfer vir 'n veranderlike-lading-metaal weglaat, of een byvoeg vir natrium of kalsium.
• Sulfied (S²⁻), sulfiet (SO₃²⁻) en sulfaat (SO₄²⁻) verwar.
• Hidro- by 'n oksiësuur voeg. Hidrosulfuursuur is H₂S(aq); H₂SO₄ is swaelsuur.
• Mis dat kwik(I) as die Hg₂²⁺-eenheid bestaan, dus is kwik(I)chloried Hg₂Cl₂.